នៅក្នុងព័ត៌មាន World Cup៖ វិធីហាត់បញ្ជូនបាល់ ៧ ជំហាន
របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យល្អ ចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងបាល់ ទីតាំងជើង ទិសដៅរាងកាយ និងការសម្លឹងមើលមុនបញ្ជូន មិនមែនចាប់ផ្តើមពីការទាត់ឲ្យខ្លាំងទេ។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ឬអ្នកតាមដានការប្រកួត FIFA World Cup 2026 តាម ព័ត៌មាន World Cup ការហាត់ជាប្រព័ន្ធអាចធ្វើឲ្យបញ្ជូនខ្លីមានភាពត្រឹមត្រូវជាងមុន និងបញ្ជូនវែងមានទិសដៅច្បាស់។ គួរហាត់យ៉ាងហោចណាស់ ៣០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ ដោយបែងចែកជា ១០ នាទីសម្រាប់បញ្ជូនខ្លី ១០ នាទីសម្រាប់បញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ និង ១០ នាទីសម្រាប់សម្រេចចិត្ត។ ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺត្រូវមើលជម្រើសមុនទទួលបាល់ រក្សាជើងទ្រឲ្យមានស្ថេរភាព និងបញ្ជូនទៅកាន់ជើងដែលមិត្តរួមក្រុមងាយលេងបន្ត។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ មុនបង្កើនទៅ ១០ ឬ ១៥ ម៉ែត្រ។
[រូបភាព៖ កីឡាករបាល់ទាត់វ័យក្មេងហាត់បញ្ជូនបាល់នៅទីលានពេលព្រឹក ដោយមានកោណពណ៌ភ្លឺ]
បើចង់រៀបចំការហាត់ឲ្យសមស្របនឹងកម្រិតរបស់អ្នក សូមចាប់ផ្តើមពីព័ត៌មានណែនាំដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធច្បាស់លាស់។
តើអ្វីខ្លះត្រូវបានប្រៀបធៀប?
ការហាត់បញ្ជូនបាល់ត្រូវប្រៀបធៀបតាមចម្ងាយ ល្បឿន សម្ពាធ និងគោលបំណង ដើម្បីដឹងថាវិធីណាសមនឹងជំនាញរបស់អ្នក។ បញ្ជូនខ្លី ៥ ម៉ែត្រផ្តោតលើការប៉ះបាល់ និងភាពត្រឹមត្រូវ ខណៈបញ្ជូន ១០–១៥ ម៉ែត្រត្រូវការកម្លាំង និងការបង្វិលជើងខុសគ្នា។ ការហាត់ជាគូគ្រប់គ្រងបច្ចេកទេសបានល្អ ប៉ុន្តែការហាត់ក្នុងតំបន់ ៤ ទល់ ២ បង្ហាញថាអ្នកអាចសម្រេចចិត្តបានឬអត់នៅពេលមានសម្ពាធ។
ក្នុងការរៀបចំមេរៀនសម្រាប់អ្នកអាន ព័ត៌មាន World Cup ផ្តោតលើវិធីដែលអាចវាស់វែងបាន មិនមែនការអះអាងថា “បញ្ជូនល្អភ្លាមៗ” ដោយគ្មានមូលដ្ឋានទេ។ គោលការណ៍របស់ FIFA អំពីការអភិវឌ្ឍបច្ចេកទេសក៏ផ្តល់សារៈសំខាន់ដល់ការស្គាល់ទីលាន ការបើកខ្លួន និងការសម្រេចចិត្តមុនប៉ះបាល់។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ FIFA ពន្យល់ថា “ការសម្រេចចិត្ត និងការប្រតិបត្តិត្រូវតែធ្វើការជាមួយគ្នា” ដែលមានន័យថា ជើងល្អតែមួយមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។
ចំណុចប្រៀបធៀបសំខាន់ៗមានដូចខាងក្រោម៖
- បញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង សម្រាប់ភាពត្រឹមត្រូវខ្ពស់។
- បញ្ជូនដោយខ្នងជើង សម្រាប់ចម្ងាយ និងល្បឿន។
- បញ្ជូនមួយប៉ះ សម្រាប់ការលេងលឿន។
- បញ្ជូនបន្ទាប់ពីបង្វិលខ្លួន សម្រាប់ការរកទីទំនេរ។
- បញ្ជូននៅពេលមានអ្នកការពារ សម្រាប់វាស់ការយល់ឃើញ និងការគ្រប់គ្រងហានិភ័យ។
ការប្រៀបធៀបនេះសំខាន់ណាស់ ព្រោះអ្នកលេងជាច្រើនហាត់តែការទាត់ទៅមកដោយគ្មានការកំណត់គោលដៅ។ លទ្ធផលអាចមើលទៅរលូន ប៉ុន្តែមិនប្រាកដថាអាចប្រើបានក្នុងការប្រកួតពិតទេ។
តើត្រូវរៀបចំការហាត់ និងអារម្មណ៍ដំបូងយ៉ាងដូចម្តេច?
ការរៀបចំល្អត្រូវមានបាល់ដែលមានខ្យល់សមរម្យ ទីលានសុវត្ថិភាព កោណ ៤ ដុំ និងដៃគូហាត់យ៉ាងហោចណាស់ម្នាក់។ ចាប់ផ្តើមដោយការកម្តៅសាច់ដុំ ៨–១០ នាទី បន្ទាប់មកហាត់ការប៉ះបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើងចំនួន ៣ សំណុំ សំណុំនីមួយៗ ២០ ដង។
ជ្រើសរើសតំបន់ដែលមានទំហំប្រហែល ១០ ម៉ែត្រ គុណនឹង ១០ ម៉ែត្រ ដើម្បីកាត់បន្ថយការរត់ប្រមូលបាល់ និងបង្កើនចំនួនការប៉ះ។ មុនបញ្ជូន អ្នកគួរមើលទៅខាងឆ្វេង និងខាងស្តាំយ៉ាងហោចណាស់មួយដង ដើម្បីស្គាល់ទីតាំងដៃគូ។ បើមិនអាចមើលបានទាន់ពេល សូមបញ្ជូនបាល់ទៅជើងដែលនៅឆ្ងាយពីអ្នកការពារ ហើយកុំប្រថុយបញ្ជូនកាត់កណ្តាលទីលាននៅពេលខ្នងរបស់អ្នកបែរទៅរកគូប្រកួត។
អារម្មណ៍ដំបូងអាចធ្វើឲ្យអ្នកចង់ទាត់ខ្លាំង ដើម្បីឲ្យបាល់ទៅដល់លឿន។ នេះជាកំហុសដែលគួរប្រុងប្រយ័ត្ន ព្រោះកម្លាំងខ្លាំងពេកធ្វើឲ្យមិត្តរួមក្រុមត្រូវឈប់ ឬប៉ះបាល់ពីរដង។ សាកល្បងប្រើកម្លាំងប្រហែល ៥០–៦០ ភាគរយសិន ហើយបង្កើនតែពេលចម្ងាយ ឬស្ថានភាពប្រកួតទាមទារ។
សម្រាប់ការសិក្សាពីការបើកទីតាំង និងការបញ្ជូនក្នុងប្រព័ន្ធក្រុម អ្នកអាចអាន [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ យុទ្ធសាស្ត្រក្រុមបាល់ទាត់] ដើម្បីភ្ជាប់បច្ចេកទេសជាមួយការរៀបចំទីលាន។
[រូបភាព៖ កោណបួនដាក់ជាចតុកោណលើទីលានបាល់ទាត់ ខណៈគ្រូបង្វឹកបង្ហាញទិសបញ្ជូន]
វិធីអនុវត្តដំបូងគួរដំណើរការតាមលំដាប់នេះ៖
- ដាក់ជើងទ្រនៅក្បែរបាល់ ប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រ។
- បើកម្រាមជើងរបស់ជើងបញ្ជូនចេញបន្តិច និងចាក់កជើងឲ្យរឹង។
- ផ្តោតលើចំណុចកណ្តាលបាល់ ប្រសិនបើចង់ឲ្យបាល់រត់ត្រង់។
- បន្តចលនាជើងទៅទិសដៅគោលដៅ កុំឈប់ភ្លាមៗក្រោយប៉ះបាល់។
- ផ្លាស់ទីខ្លួនបន្ទាប់ពីបញ្ជូន ដើម្បីបង្កើតជម្រើសថ្មី។
តើវិធីហាត់ណាអាចទប់ទល់បានល្អក្នុងការប្រកួត?
វិធីហាត់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺបញ្ចូលភាពត្រឹមត្រូវជាមួយពេលវេលាសម្រេចចិត្ត ដោយចាប់ផ្តើមពីការបញ្ជូនជាគូ ហើយបន្តទៅលំហាត់មានអ្នកការពារ។ សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម គួររក្សាគោលដៅឲ្យបានយ៉ាងហោចណាស់ ៨ ក្នុងចំណោម ១០ បាល់ មុនបន្ថែមល្បឿន ឬចម្ងាយ។ ចំពោះកីឡាករដែលមានបទពិសោធន៍ អាចកំណត់ពេល ២ វិនាទីសម្រាប់ទទួល សម្លឹង និងបញ្ជូន។
ការហាត់មួយដែលងាយអនុវត្តគឺ “បញ្ជូន និងផ្លាស់ទី”។ អ្នកលេងទីមួយបញ្ជូនទៅទីពីរ បន្ទាប់មករត់ទៅកោណបន្ទាប់ ដើម្បីបង្កើតមុំបញ្ជូនថ្មី។ វាជួយឲ្យអ្នកមិនឈររង់ចាំក្រោយបញ្ជូន និងបង្រៀនឲ្យរាងកាយស្គាល់សកម្មភាពបន្ទាប់។ សម្រាប់លំហាត់ ៤ ទល់ ២ ក្រុមដែលកាន់បាល់គួររក្សាទំហំប្រហែល ៨–១២ ម៉ែត្រ ដើម្បីឲ្យការបញ្ជូនមានសម្ពាធពិតប្រាកដ ប៉ុន្តែមិនលំបាករហូតដល់បាត់បង់គោលបំណងបច្ចេកទេស។
អត្ថប្រយោជន៍សំខាន់ៗរួមមាន៖
- ការប៉ះបាល់កាន់តែទន់ និងអាចគ្រប់គ្រងទិសដៅបាន។
- ការសម្លឹងមើលមុនបញ្ជូនក្លាយជាទម្លាប់។
- ការបញ្ជូនជើងខ្សោយមានភាពជឿជាក់ជាងមុន។
- ការផ្លាស់ទីក្រោយបញ្ជូនជួយបង្កើតផ្លូវលេងថ្មី។
- កំហុសបញ្ជូនកាត់កណ្តាលទីលានថយចុះ ពេលអ្នករៀនវាយតម្លៃហានិភ័យ។
អ្នកអាចកត់ត្រាចំនួនបាល់ជោគជ័យក្នុងវគ្គ ១០ នាទីនីមួយៗ។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើវគ្គទីមួយបាន ៦៥ ភាគរយ និងវគ្គទីបីបាន ៨៥ ភាគរយ នោះអ្នកមិនគួរវាស់តែអារម្មណ៍ថា “ល្អឡើង” ទេ ប៉ុន្តែគួរពិនិត្យចម្ងាយ ល្បឿន និងចំនួនអ្នកការពារផងដែរ។ [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ លំហាត់បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម] អាចជួយរៀបចំកម្មវិធីហាត់ប្រចាំសប្តាហ៍ឲ្យមានភាពជាប់លាប់។
បើអ្នកចង់មើលការវិភាគបាល់ទាត់ និងស្ថិតិកីឡាករដែលជួយអានការប្រកួត សូមចូលទៅកាន់ប្រភពព័ត៌មានដែលរៀបចំតាមទិន្នន័យ។
តើចំណុចខ្សោយរបស់ការហាត់បញ្ជូនបាល់មានអ្វីខ្លះ?
ចំណុចខ្សោយកើតឡើងនៅពេលអ្នកហាត់តែបញ្ជូនត្រង់ៗដោយគ្មានអ្នកការពារ គ្មានពេលកំណត់ និងគ្មានការផ្លាស់ទីក្រោយបញ្ជូន។ វាអាចធ្វើឲ្យលទ្ធផលក្នុងការហាត់មើលទៅល្អ ប៉ុន្តែពេលប្រកួតពិត អ្នកនឹងមានពេលតិច សម្លេងរំខាន និងសម្ពាធពីគូប្រកួត។ ដូច្នេះ ការហាត់ដែលមិនបន្ថែមលក្ខខណ្ឌទាំងនេះមិនអាចបញ្ជាក់ថាអ្នកត្រៀមខ្លួនបានទេ។
កំហុសដែលជួបញឹកញាប់មានចំនួនច្រើន។ កីឡាករខ្លះដាក់ជើងទ្រឆ្ងាយពេកពីបាល់ ធ្វើឲ្យរាងកាយលំអៀង និងបាត់ការគ្រប់គ្រង។ ខ្លះទៀតមិនបើកត្រគាកទៅគោលដៅ ឬបញ្ជូនដោយចុងម្រាមជើង ដែលធ្វើឲ្យបាល់វិលមិនទៀងទាត់។ ក្នុងការបញ្ជូនចម្ងាយខ្លី ការបញ្ជូនខ្លាំងពេកអាចគ្រោះថ្នាក់ជាងការបញ្ជូនទន់បន្តិច ព្រោះមិត្តរួមក្រុមត្រូវប្រើប៉ះទីមួយដ៏លំបាក ហើយអាចបាត់បាល់ភ្លាមៗ។
ចំណុចថ្មីមួយដែលអ្នកគួរយកចិត្តទុកដាក់គឺ “ពេលវេលារបស់ជើងខ្សោយ”។ ប្រសិនបើអ្នកហាត់ជើងស្តាំ ៩០ ភាគរយនៃពេលវេលា អ្នកកំពុងបង្កើតទម្លាប់ដែលគូប្រកួតអាចអានបាន។ កំណត់យ៉ាងហោចណាស់ ៣០ ភាគរយនៃការបញ្ជូនឲ្យប្រើជើងខ្សោយ ហើយកុំបន្ថែមចម្ងាយរហូតដល់ភាពត្រឹមត្រូវលើស ៧០ ភាគរយ។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប UEFA ក៏ផ្តោតលើការអភិវឌ្ឍជំនាញពីរជើង និងការសម្រេចចិត្តតាមស្ថានភាព មិនមែនការធ្វើចលនាដដែលៗដោយគ្មានសម្ពាធទេ។
[រូបភាព៖ អ្នកការពារម្នាក់បិទផ្លូវបញ្ជូន ខណៈកីឡាករម្នាក់ទៀតស្វែងរកទីទំនេរនៅកណ្តាលទីលាន]
ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យ សូមពិនិត្យបញ្ជីខាងក្រោមក្រោយគ្រប់វគ្គ៖
- តើបាល់ទៅដល់ជើងដែលបានកំណត់ឬទេ?
- តើអ្នកបានមើលទីតាំងមុនទទួលបាល់ឬទេ?
- តើការបញ្ជូនរបស់អ្នកធ្វើឲ្យដៃគូលេងបន្តបានឬទេ?
- តើអ្នកផ្លាស់ទីភ្លាមៗក្រោយបញ្ជូនឬទេ?
- តើអ្នកបញ្ជូនដោយជើងទាំងពីរបានសមមូលឬទេ?
តើរបៀបហាត់បញ្ជូនបាល់មានតម្លៃប្រើប្រាស់ឬទេ?
របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់មានតម្លៃខ្ពស់ ប្រសិនបើវាមានគោលដៅវាស់វែង ចាប់ផ្តើមពីស្ថានភាពងាយ និងបន្ថែមសម្ពាធបន្តិចម្តងៗ។ វាមិនមែនជាវិធីធានាថាអ្នកនឹងក្លាយជាកីឡាករល្អក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃទេ ប៉ុន្តែវាអាចកែលម្អភាពត្រឹមត្រូវ ការសម្លឹងមើល និងការសម្រេចចិត្ត ប្រសិនបើហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ ចំណុចសំខាន់គឺកុំវាស់ភាពជោគជ័យតែតាមចំនួនបាល់បញ្ជូនដល់គោលដៅ ត្រូវវាស់តាមថាតើដៃគូអាចលេងបន្តបានងាយឬអត់។
កម្មវិធី ៤ សប្តាហ៍អាចរៀបចំដូចនេះ៖
- សប្តាហ៍ទីមួយ៖ បញ្ជូនខ្លី ៥ ម៉ែត្រ និងគ្រប់គ្រងបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង។
- សប្តាហ៍ទីពីរ៖ បញ្ជូន ១០ ម៉ែត្រ និងប្តូរជើងរៀងរាល់សំណុំ។
- សប្តាហ៍ទីបី៖ បន្ថែមកំណត់ពេល ២ វិនាទី និងអ្នកការពារអកម្ម។
- សប្តាហ៍ទីបួន៖ លេង ៤ ទល់ ២ ឬ ៥ ទល់ ៣ ដោយកត់ត្រាកំហុស។
តាមការណែនាំសុវត្ថិភាពពី សមាគមវេជ្ជសាស្ត្រកីឡាអាមេរិក គួរកម្តៅសាច់ដុំ និងបង្កើនបន្ទុកបន្តិចម្តងៗ ដើម្បីកាត់បន្ថយការរងរបួស។ ប្រសិនបើមានការឈឺចាប់នៅកជើង ជង្គង់ ឬសន្លាក់ត្រគាក សូមបញ្ឈប់លំហាត់ និងពិនិត្យជាមួយអ្នកជំនាញ មិនគួរបន្តដោយសារតែចង់បំពេញចំនួនបាល់ដែលបានកំណត់ឡើយ។ ព័ត៌មាន World Cup អាចជួយឲ្យអ្នកយល់ពីទម្រង់ក្រុម និងស្ថិតិការបញ្ជូន ប៉ុន្តែការអនុវត្តផ្ទាល់នៅតែត្រូវការវិន័យ និងភាពអត់ធ្មត់។
ប្រសិនបើអ្នកត្រៀមកែលម្អការសម្រេចចិត្តក្នុងការប្រកួត សូមអានមាតិកាដែលពាក់ព័ន្ធមុនរៀបចំវគ្គហាត់បន្ទាប់។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់បញ្ជូនបាល់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ គឺជាការរៀនបច្ចេកទេស និងការសម្រេចចិត្ត ដើម្បីបញ្ជូនបាល់ទៅមិត្តរួមក្រុមបានត្រឹមត្រូវ និងមានប្រសិទ្ធភាព។ វារួមមានការដាក់ជើងទ្រមានស្ថេរភាព ការប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង ការមើលទីតាំង និងការផ្លាស់ទីក្រោយបញ្ជូន។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ មុនបង្កើនទៅ ១០–១៥ ម៉ែត្រ។ ការហាត់ជាប្រព័ន្ធល្អជាងការទាត់ទៅមកដោយគ្មានគោលដៅ។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់ជំហានណាខ្លះ?
ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមដោយកម្តៅសាច់ដុំ បន្ទាប់មកដាក់ជើងទ្រក្បែរបាល់ បើកកជើង និងបញ្ជូនទៅគោលដៅដែលបានកំណត់។ បន្ទាប់ពីបញ្ជូន ត្រូវផ្លាស់ទីទៅទីតាំងថ្មី ដើម្បីបង្កើតជម្រើសលេងបន្ត។ អនុវត្ត ៣ សំណុំ សំណុំនីមួយៗ ២០ ដង ហើយកត់ត្រាចំនួនបាល់ជោគជ័យ។ ពេលភាពត្រឹមត្រូវលើស ៨០ ភាគរយ ទើបបន្ថែមល្បឿន ឬអ្នកការពារ។
សំណួរ៖ តើបញ្ជូនខ្លីខុសពីបញ្ជូនវែងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ បញ្ជូនខ្លីផ្តោតលើភាពទន់ និងភាពត្រឹមត្រូវ ខណៈបញ្ជូនវែងត្រូវការកម្លាំង ទិសដៅ និងការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ។ បញ្ជូនខ្លីជាធម្មតាហាត់នៅចម្ងាយ ៣–១០ ម៉ែត្រ ដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង។ បញ្ជូនវែងអាចលើស ១៥ ម៉ែត្រ ហើយត្រូវវាយតម្លៃទីតាំងមិត្តរួមក្រុម មុនជ្រើសរើសកម្ពស់ និងល្បឿនបាល់។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបាល់មិនទៅតាមទិសដៅដែលចង់បាន?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុភាគច្រើនគឺជើងទ្រដាក់មិនត្រឹមត្រូវ កជើងមិនរឹង ឬរាងកាយមិនបែរទៅគោលដៅ។ ពិនិត្យថាជើងទ្រស្ថិតនៅប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ ហើយផ្នែកប៉ះបាល់នៅកណ្តាលរបស់វា។ អ្នកគួរហាត់ដោយកម្លាំង ៥០–៦០ ភាគរយជាមុន ដើម្បីស្គាល់ទិសដៅ មុនបន្ថែមល្បឿន។ ប្រសិនបើបាល់វិលខុសជាបន្តបន្ទាប់ គួរឲ្យគ្រូបង្វឹកពិនិត្យចលនាជើង។
សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍អ្វីសម្រាប់ហាត់បញ្ជូនបាល់?
ចម្លើយ៖ ឧបករណ៍មូលដ្ឋានមានបាល់ល្អមួយ ទីលានរាបស្មើ កោណ ៤ ដុំ និងដៃគូហាត់ម្នាក់។ កោណអាចជំនួសដោយដបទឹកដែលដាក់ទាប និងមានសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែកុំប្រើវត្ថុរឹងមុតដែលអាចបង្ករបួស។ អ្នកអាចហាត់ដោយមិនចាំបាច់មានទីលានធំ ដោយកំណត់តំបន់ ១០ ម៉ែត្រ គុណនឹង ១០ ម៉ែត្រ។ ការមាននាឡិកាចាប់ពេល និងសៀវភៅកត់ត្រាក៏ជួយវាស់វឌ្ឍនភាពបានដែរ។
សំណួរ៖ តើគួរហាត់បញ្ជូនបាល់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ គួរហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមានរយៈពេលប្រហែល ៣០–៤៥ នាទី។ ទុកថ្ងៃសម្រាករវាងវគ្គដែលមានសម្ពាធខ្ពស់ ដើម្បីឲ្យសាច់ដុំ និងសន្លាក់ស្តារខ្លួន។ ក្នុងមួយវគ្គ អ្នកអាចបែងចែក ១០ នាទីសម្រាប់បញ្ជូនខ្លី ១០ នាទីសម្រាប់ជើងខ្សោយ និង ១០–២០ នាទីសម្រាប់ការហាត់មានអ្នកការពារ។ ប្រសិនបើមានការឈឺចាប់ សូមសម្រាកជាមុន មិនគួរបង្កើនបន្ទុកឡើយ។
ដើម្បីបន្តការរៀនអំពីការអានស្ថិតិ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម សូមពិនិត្យ [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មគ្គុទ្ទេសក៍វិភាគការប្រកួតបាល់ទាត់]។
ការយល់ដឹងបន្ថែមអាចជួយឲ្យការហាត់របស់អ្នកមានគោលដៅច្បាស់ និងប្រុងប្រយ័ត្នជាងមុន។